Σήμερα 6 Μαρτίου είναι η Πανελλήνια Ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων οι λέξεις σχολικός κι εκφοβισμός δεν είναι και το πιο ταιριαστό ζευγάρι. Η πλειοψηφία έχει στο μυαλό της ότι όλα τα μικρά και μεγάλα παιδιά είναι ήρεμα και παίζουν όλα αγαπημένα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τα παιδιά μέσα στην αψεγάδιαστη ειλικρίνεια των συναισθημάτων τους μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά.
Όμως κανένα, μα κανένα παιδί  δεν γεννιέται κακόψυχος δυνάστης ,ούτε έχει την τάση να εκμεταλλεύεται και να ασκεί βία στους συνομηλίκους του ή στους μικρότερους του. η καλλιέργεια μιας ψυχής ξεκινά από τις πρώτες εβδομάδες της κύησης και εντείνεται μετά τη γέννηση. Η ψυχή και το μυαλό είναι σαν λευκά χαρτιά που έχουν πάνω τους μικρές κηλίδες χρώματος. Από την ημέρα που βλέπουμε το φως ξεκινά η ζωγραφική, που τελειώνει με τον θάνατο. Τόσο απλά και τόσο πολύπλοκα συνάμα.
Κάθε παιδί έχει ανάγκη την αγάπη και την αποδοχή των γονιών του. Κάθε «νταής» κρύβει ένα πληγωμένο παιδί , που πιθανότατα μεγάλωσε σε ένα σκληρό περιβάλλον με γονείς διάττοντες αστέρες και το μόνο που έχει μάθει είναι να παλεύει για να κερδίσει λίγη αγάπη και στοργή. Κάθε άσχημη στιγμή, κάθε λεπτό που καταγράφεται βίαια μέσα στο μυαλό ενός μικρού παιδιού το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή. Δεν είμαι δραματική, ούτε υπερβολική. Είμαι απλά δασκάλα. Και σας προκαλώ αν έχετε τη δυνατότητα να μπείτε σε μια τάξη νηπιαγωγείου ή πρώτης δημοτικού. Εκεί όπου τα παιδιά είναι ακόμα αθώα και αγνά. Εκεί δεν χωρούν μυστικά, δεν χωρούν έχθρες. Παιδιά με δέρμα λευκό, κίτρινο, μαύρο, πουά, ριγέ κι ότι άλλο σκεφτείτε είναι μαζί. Δουλεύουν μαζί. Ζουν μαζί. Μοιράζονται και αγαπιούνται γιατί δεν τα εμποδίζει ΤΙΠΟΤΑ.
Κανένας δεν τους λέει «εσύ είσαι καλύτερος», «εσύ είσαι χειρότερος», «εσύ αξίζεις», «εσύ καλύτερα να τα παρατήσεις». Πρέπει οι δάσκαλοι και ειδικά οι γονείς να μάθουν στα παιδιά τον σεβασμό και την ανοχή στη διαφορετικότητα. Δεν μπορώ να διανοηθώ ποιες είναι οι διεργασίες εκείνες που κάνουν τους γονείς να καλλιεργούν στα παιδιά τους την αίσθηση της υπεροχής και της ανωτερότητας. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να δέχονται το διαφορετικό, να το γνωρίσουν μόνα τους κι αν θέλουν το δέχονται, αν όχι το απορρίπτουν. Ποτέ, μα ποτέ όμως να μην ταυτίσουν την απόρριψη με τη βία και την εκμετάλλευση.
Η βία ασκείται γιατί προκαλεί μια γλυκόπικρη ευχαρίστηση εκ του αποτελέσματος. Όταν αφαιρέσουμε το αποτέλεσμα είναι μια κενή πράξη. Κούφια όπως ένα άδειο κουτί. Σε όλους του θύτες εκεί έξω: αναρωτηθείτε γιατί το κάνετε αυτό. Αν η απάντηση είναι «γιατί μπορώ» τότε πρέπει να δουλέψετε σοβαρά με τον εαυτό σας. Και αυτό δεν είναι ντροπή. Είναι ανάγκη. Γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός όλων είναι ο εαυτός μας.
Σε όλα τα θύματα: κανείς δεν είναι μόνος. Κάπου υπάρχει κατανόηση. Σπάστε τη σιωπή σας για να βάλετε τέλος στο μαρτύριο σας. Όλα θα πάνε καλά.